Rozdział 1 cz.1/2

R O Z D Z I A Ł 1 CZ.1/2

       Sophie przyszła do mnie tak o szóstej piętnaście. Nie było to dla mnie wcześnie. Nigdy nie spałam dłużej niż do ósmej, po prostu taka już byłam. Gadałyśmy o różnych rzeczach, aż w końcu temat zbiegł na Evila. 
- Pamiętaj, masz się zawsze jego słuchać, bo może ci zrobić krzywdę. - rzekła poważnym tonem na co przeleciały mnie lekkie ciarki. Ciekawa byłam jak długo tu wytrzymam... 

Kilka godzin później 

       Siedziałam na moim łóżku czytając jedną z części Sagi ,,Zmierzchu''. Czytałam to już po raz setny, ale ta książka zawsze bardzo mnie wciągała. Nagle usłyszałam pukanie do drzwi. 
- Cześć. Mogę wejść? - uniosłam głowę odrywając się przy tym od niesamowicie ciekawej powieści. Gdy zobaczyłam kto stoi w drzwiach moje tętno przyśpieszyło. 
- J-jasne. - odparłam i kiwnęłam głową na znak, że się zgadzam. Chłopak podszedł do mnie i zajął miejsce obok mnie. Odłożyłam książkę na swoją etażerkę, która zrobiona była z ciemnego drewna i miała gdzieniegdzie złote wykończenia. Niepewnie spojrzałam się na niego, a on na mnie. Przejechał swoją szorstką i zimną ręką po moim policzku. 
- Jesteś taka piękna. Mogę cię pocałować? - spytał. 
- Oczywiście, że tak. Nawet nie wiem dlaczego o to pytasz. Jestem twoją własnością, więc możesz robić ze mną co tylko chcesz. - rzekłam, na co on osłupiał. W jego oczach dostrzegłam smutek, ale też i złość. 
- Sophie ci tak powiedziała? - jego głos się podniósł.
- N-nie... 
- Nie kłam! - rzekł i wybiegł z mojego pokoju. Przerażona podniosłam się i poszłam za nim. Z kuchni usłyszałam przeraźliwy krzyk. Szybko tam pobiegłam i zobaczyłam jego, jak trzymał w ręku pistolet i próbował już strzelić w Sophie. Ścisnęłam jego nadgarstek. 
- Nie rób tego, błagam. - wyszeptałam, na co on upuścił pistolet na podłogę i wybiegł z pomieszczenia. Przytuliłam do siebie leżącą na podłodze zapłakaną dziewczynę. 
- Przepraszam. Masz przeze mnie same problemy. - rzekłam gładząc jej włosy. 

Następny dzień 
       Siedziałam na skórzanej kanapie koło Sophie i słuchałam opowieści o tym, jaki ten świat jest cudowny, jak to fajnie jest chodzić na studia. Zazdrościłam jej tego, że była wolna, że mimo iż musiała usługiwać Evilowi, to chociaż zawsze mogła sobie wyjść na zakupy i na studia. Ja nigdy tak nie będę mogła... Nawet nie będę mogła wyjść na zakupy, ani nic. 
- Rose, o czym tak myślisz? - wyrwała mnie z zamyśleń blondynka - Widzę, że coś cię gryzie. Powiedz mi. 
- Ehhh... Nieważne. - powiedziałam stanowczym tonem, na co ona spojrzała się na mnie podejrzliwym wzrokiem. 
- Muszę iść. Zaraz mam wykłady. Cześć. - rzuciła i wyszła z pomieszczenia. Zostałam sama w towarzystwie nudy. Zresztą już nie pierwszy raz  mi się to trafiło. Usłyszałam pukanie do drzwi. W drzwiach stał Evil. Widać było po jego mocno opalonej twarzy, że jest bardzo niewyspany. 
- Mogę wejść? - spytał, na co ja kiwnęłam głową. Chłopak podszedł do mnie i zajął miejsce obok mnie - Chciałem cię przeprosić za to, co widziałaś wczoraj. 
- Nie masz za co przepraszać. - wybąkałam, bo nie wiedziałam co zrobi jak mu nie wybaczę. Pewnie by mnie uderzył, albo co gorsza zabił. Spojrzałam w jego stronę i dostrzegłam, że ma bardzo piękny uśmiech. Był w ogóle bardzo przystojny i z pewnością uwiódł już niejedną kobietę. 
- Dziś wychodzimy do restauracji. - powiedział stanowczym tonem - Nie chcę słyszeć odmowy. Muszę ci jakoś wynagrodzić to, że cały czas siedzisz w domu. - oznajmił. 

PARĘ GODZIN PÓŹNIEJ 

        Sophie nareszcie wróciła. Gdy powiedziałam jej co Evil zaplanował, szybko zaczęła mnie przygotowywać. Lokówka, kosmetyczka, wszystkie sukienki z mojej szafy wylądowały na podłodze. Zaczęły się (mimo moich protestów) przymiarki, makijaż i tak dalej. Miałam tego serdecznie dosyć. Po dwóch godzinach różnych przymiarek, nareszcie wybrałyśmy godny strój na ''randkę''. W jego skład wchodził różowy sweterek, zwykła biała bokserka i długa różowa spódnica. Uczesana byłam w niedbałego koczka. Czekałam, aż Evil po mnie przyjdzie, bo nawet nie powiedział mi o której ma po mnie przyjść. O równej siedemnastej usłyszałam głośne kroki. Chłopak wszedł do mojego pokoju. Podszedł do mnie i uśmiechnąwszy się wziął mnie za rękę. Wyszliśmy na dwór i wsiedliśmy do białej, terenowej Hondy*. 

***

Przepraszam, że tak krótko, ale o osiemnastej wróciłam z wycieczki i wzięłam się za rozdział.

Prolog

P R O L O G

Wpis w pamiętniku Rose 

DROGI PAMIĘTNIKU
        Dziś tata oznajmił mi, że musimy się ZNOWU przeprowadzić. Mam tego serdecznie dosyć. Chciałabym w końcu przestać się przenosić. Muszę opuścić moich przyjaciół i... chłopaka. Tata mówi, że tak będzie lepiej, ponieważ ja tutaj w ogóle nie mogę się rozwijać i on z mamą też. Ja jednak sądzę, że to o co innego tutaj chodzi. Tylko nie wiem o co. 
         Muszę kończyć, bo muszę dokończyć pakowanie swoich walizek. Za dwie godziny mamy lot do Anglii, więc to moje ostatnie chwile we Francji - najpiękniejszym i najbardziej romantycznym państwie na świecie (przynajmniej ja tak uważam). 

Wpis w notatniku Evil'a 

        Nareszcie dziś ją zdobędę... Jej ojczulek jest naprawdę naiwny, jeśli myśli, że stąd ucieknie. Moi ludzie mają na niego oko. Nie ucieknie nigdzie. Nie musiałby tego robić, dopóki pod wpływem alkoholu i różnych wynalazków, które przywiózł Josh* nie sprzedał mi swojej córeczki.
       Dorwę ich w Anglii. Nie zabiję, tylko spowoduję wypadek. Oby tylko mój plan wypalił i żebym przez przypadek nie zabił Roselinde. 

Trzy lata później 

Perspektywa Rose 

          Na spotkanie z nim szykowano mnie trzy lata. Dziś wychodzi z więzienia. Ciekawe za co siedział... 
- Sophie, za co siedział Evil? - spytałam brunetki, która malowała moje paznokcie na turkusowo. Uważała bowiem, że muszę wyglądać idealnie na pierwszym spotkaniu z Evilem.
- Nie mogę ci tego powiedzieć... Nie teraz, dobrze? Głowę by mi urwał za to, że rozmawiałam o tym z tobą. Jeśli będzie chciał sam ci o tym powie. - rzekła wstając z łóżka i wyjmując z jasnobrązowej szafy krótką, jasnoróżową sukienkę. Wręczyła mi ją, a ja bez słowa się w nią ubrałam. 
- Sophie, Rose pan Evil już przyjechał. Czeka w salonie. - rzekł Steve, nasz lokaj, którego naprawdę bardzo lubiłam. Wyszłam z mojego pokoju i skierowałam się do salonu. 
     Zobaczyłam jego, jak stał na środku pokoju. Miał tak na oko z dwadzieścia lat i był nieziemsko przystojny. Stałam w progu nie wiedząc czy do niego podejść, czy nie. 
- Podejdź do mnie. - rzekł, a ja jak zahipnotyzowana zrobiłam to, co mi kazał. Gdy byłam koło niego spuściłam wzrok, ponieważ bardzo się go bałam i wstydziłam. Ujął moją twarz w swoje ręce i delikatnie ją podniósł, tak bym spojrzała w jego oczy. 
- Jesteś piękna. - powiedział głaskając mnie swoim kciukiem po policzku, na co ja spłonęłam rumieńcem. Nie lubiłam kiedy ktoś do mnie tak mówi przy swojej rodzinie, bądź przy przyjaciołach. Po tym całym spotkaniu nie miałam na nic siły po prostu położyłam się spać mimo, że była dopiero piętnasta. Ciekawe ilu dziewczynom tak mówił, że są piękne... Pewnie potem je zabijał. Byłam tylko ciekawa jednego, czy ja też będę leżeć w jakimś lesie zakopana i przywalona jakimiś starymi rzeczami, by nie było widać, że ktokolwiek coś tam kopał. Bałam się go jak nie wiem co. Był przecież znany z tego, że zabijał wszystkich po kolei i nie miał litości dla nikogo. 
           Byłam ciekawa co przyniesie następny dzień i czy wydarzy się w nim coś ciekawego. Miałam tylko nadzieję, że go już więcej nie spotkam. Nigdy w życiu, lecz wiedziałam, że tak się nie stanie, ponieważ pewnie cały czas będzie w swoim domu.